ਉਹ ਦੋਸਤ ਜੋ ਕਦੇ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ: ਦੋਸਤੀ ਗੁਆਏ ਬਿਨਾਂ ਕੀ ਕਰੀਏ

ਬਿੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹੀ ਜਾਣਿਆ-ਪਛਾਣਿਆ ਵਕਫ਼ਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਜੇਬਾਂ ਟਟੋਲਦਾ ਹੈ, ਹੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਗਲਾ ਬਿੱਲ ਉਹ ਭਰੇਗਾ। ਅਗਲਾ ਕਦੇ ਆਉਂਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਰਕਮ ਵੱਡੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਗੌਲਣ ਲੱਗ ਪਏ ਹੋ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਰਡ ਕੌਣ ਕੱਢਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਖਰਚਾ ਹੈ।

ਇਹ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨਾ ਮੋੜੀ ਰਕਮ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਦੋਸਤ ਕਦੇ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਰਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਆਦਤ ਸਮਝੋ: ਖਰਚਾ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਵੰਡੋ, ਸਾਂਝੇ ਖਰਚੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਰਿਕਾਰਡ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਸੇ, ਟ੍ਰਿੱਪ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਯਮ ਤੈਅ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਪੈਸੇ ਅੱਗੇ ਭਰਨੇ ਬੰਦ ਕਰੋ। ਫਿਰ ਵੀ ਚੱਲਦਾ ਰਹੇ ਤਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਗੱਲ ਕਰੋ, ਬੰਦੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਪ੍ਰਬੰਧ ਬਾਰੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੈਅ ਕਰੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਭਰਨ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ।

ਜਦੋਂ ਦੋਸਤ ਕਦੇ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ: ਇਹ ਆਦਤ ਹੈ, ਕਰਜ਼ਾ ਨਹੀਂ

ਕਰਜ਼ਾ ਇੱਕ ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਰਕਮ ਹੈ: ਸਮਾਰੋਹ ਦੀਆਂ ਟਿਕਟਾਂ, ਬਿਆਨਾ। ਇਸ ਦਾ ਹੱਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਦੋਸਤ ਪੈਸੇ ਵਾਪਸ ਨਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਕੀ ਕਰੀਏ ਇਸ ਨੂੰ ਕਦਮ-ਦਰ-ਕਦਮ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।

ਆਦਤ ਵੱਖਰੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਛੇੜਨ ਦੇ ਲਾਇਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਦੋਸਤ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਚਾਹ-ਕੌਫ਼ੀ ਦਾ ਗੇੜ, ਟੈਕਸੀ, ਸਿਨੇਮਾ ਦੀਆਂ ਟਿਕਟਾਂ ਭਰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਦੇ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਹਰ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਇੰਨੀ ਛੋਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਖਰਚਾ ਉਸ ‘ਤੇ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਇੰਝ ਲੱਗਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦੋਸਤ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੀ। ਇੱਕ ਟੈਕਸੀ ਦੇ ਕਿਰਾਏ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਨਾਲ ਕੁਝ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਸਲਾ ਟੈਕਸੀ ਨਹੀਂ। ਮਸਲਾ ਆਦਤ ਹੈ।

ਜੋ ਦੋਸਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਸ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਚਾਰ ਸੰਭਵ ਕਾਰਨ

ਇਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਮੁਫ਼ਤਖ਼ੋਰ ਦੇ ਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਣਾ ਲੁਭਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਲੇਬਲ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਦਦ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹੱਲ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨੂੰ ਕਿਰਦਾਰ ਦੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਆਮ ਕਾਰਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਫ਼ਾਇਦਾ ਉਠਾਉਣ ਬਾਰੇ ਹੈ:

• ਉਸ ਦਾ ਬਜਟ ਗਰੁੱਪ ਦੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਨਾਲੋਂ ਤੰਗ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ ਕਿ ਉਹ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਚੱਲ ਸਕਦਾ।
• ਉਹ ਬੇਤਰਤੀਬਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੋੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਰ ਵਾਰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
• ਉਹ ਪੈਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ। «ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਕਿੰਨਾ ਹੈ?» ਪੁੱਛਣਾ ਉਸ ਨੂੰ ਅਜੀਬ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਸੋ ਉਹ ਉਡੀਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਦੱਸਦਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
• ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਤ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਹੋਰ ਭਰ ਦੇਵੇ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਇਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਉਸ ਨੇ ਨੋਟਿਸ ਵੀ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ।

ਬਾਹਰੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਦੱਸ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਕਿ ਕਿਹੜਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਣ ਦੀ ਲੋੜ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਹੇਠਾਂ ਦੇ ਕਦਮ ਚਾਰਾਂ ਲਈ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ‘ਤੇ ਇਲਜ਼ਾਮ ਲਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।

ਛੋਟੀਆਂ ਰਕਮਾਂ ਕਿਵੇਂ ਜੁੜਦੀਆਂ ਹਨ

ਸਿਮਰਨ, ਕਰਨ, ਜਸਲੀਨ ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਬਹੁਤੇ ਵੀਕਐਂਡਾਂ ‘ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਸੈਰ ਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਵੰਡੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ:

ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਖਰਚਾ ₹13,000 ਹੋਇਆ, ਯਾਨੀ ਹਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ₹3,250। ਸਿਮਰਨ ਨੇ ₹5,600 ਭਰੇ, ਕਰਨ ਨੇ ₹4,800, ਜਸਲੀਨ ਨੇ ₹2,600 ਤੇ ਨਵਜੋਤ ਨੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ₹3,250 ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ, ਸਿਮਰਨ ਨੇ ₹2,350 ਲੈਣੇ ਹਨ, ਕਰਨ ਨੇ ₹1,550 ਲੈਣੇ ਹਨ, ਜਸਲੀਨ ਦੇ ਸਿਰ ₹650 ਹਨ ਅਤੇ ਨਵਜੋਤ ਦੇ ਸਿਰ ₹3,250; ਚਾਰਾਂ ਬਕਾਇਆਂ ਦਾ ਜੋੜ ਸਿਫ਼ਰ ਹੈ।

ਜਸਲੀਨ ਦੇ ਸਿਰ ₹650 ਹੋਣਾ ਸਿਰਫ਼ ਵਾਰੀ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਹੈ: ਉਸ ਨੇ ਸਿਨੇਮਾ ਭਰਿਆ, ਤੇ ਬਾਕੀਆਂ ਨੇ ਸੰਜੋਗ ਨਾਲ ਵੱਧ ਭਰਿਆ। ਨਵਜੋਤ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵੱਖਰੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਦਾ ਕਾਲਮ ਖ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ₹900 ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ₹3,250 ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਮਹੀਇਨਸਾਫ਼ ਵਿੱਚ, ₹39,000।

ਹਿਸਾਬ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਟ੍ਰਾਂਸਫ਼ਰ ਲੱਗਦੇ ਹਨ: ਨਵਜੋਤ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ₹2,350 ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਵਜੋਤ ਕਰਨ ਨੂੰ ₹900 ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਸਲੀਨ ਕਰਨ ਨੂੰ ₹650 ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਾਟਕੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਦੋਂ ਅਜੀਬ ਬਣਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ₹39,000 ਹੋਣ ਤੱਕ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।

ਪੈਟਰਨ ਨੂੰ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਪੰਜ ਕਦਮ

ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਵੰਡੋ। ਵੇਟਰ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਬਿੱਲ ਲਈ ਕਹੋ, ਜਾਂ ਹਰ ਕੋਈ ਕਾਊਂਟਰ ‘ਤੇ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਭਰੇ। ਜਦੋਂ ਹਰ ਕੋਈ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਭੁੱਲਣ ਵਾਲਾ ਪਰਸ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਦੋਸਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬਰਾਬਰ ਵੰਡਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਮ ਡਿਫ਼ਾਲਟ ਹੈ।

ਇੱਕ ਸਾਂਝਾ ਰਿਕਾਰਡ ਰੱਖੋ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਸੇ। ਜੋ ਭਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਦਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਕਾਇਆ ਉੱਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪੂਰਾ ਗਰੁੱਪ ਖੋਲ੍ਹ ਸਕੇ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਜਾਂ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੰਕੜਾ ਉੱਥੇ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਿਸ ਸਿਰ ਕਿੰਨਾ ਹੈ ਇਸ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖੀਏ ਇਸ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ।

ਟ੍ਰਿੱਪ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਯਮ ਤੈਅ ਕਰੋ। ਵੀਕਐਂਡ ਦੀ ਸੈਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਅ ਕਰੋ ਕਿ ਖਰਚੇ ਕਿਵੇਂ ਵੰਡੇ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਹਿਸਾਬ ਕਦੋਂ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਅ ਹੋਇਆ ਨਿਯਮ ਸਾਰਿਆਂ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਚੁੱਕਿਆ ਇੱਕ ਬੰਦੇ ਬਾਰੇ।

ਜੇ ਬਜਟ ਦਾ ਮਸਲਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਸਤੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਸੁਝਾਓ। ਮਹਿੰਗੇ ਰੈਸਟੋਰੈਂਟ ਦੀ ਵਾਰੀ ਪਿੱਛੋਂ ਪਿਕਨਿਕ, ਘਰ ਦਾ ਡਿਨਰ ਜਾਂ ਕੋਈ ਮੁਫ਼ਤ ਸਮਾਗਮ ਰੱਖੋ। ਪੈਸੇ ਖਰਚੇ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣਾ ਸੌਖਾ ਬਣਾਓ, ਤਾਂ ਜੋ «ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੰਨਾ ਨਹੀਂ» ਉੱਚੀ ਕਹਿਣਾ ਨਾ ਪਵੇ।

ਅੱਗੇ ਭਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰੋ। ਇਸ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਬਸ ਉਹ ਬੰਦਾ ਬਣਨਾ ਛੱਡ ਦਿਓ ਜੋ ਚਾਰਾਂ ਲਈ ਕਾਰਡ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਗਰਾਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਪੈਸੇ ਅੱਗੇ ਭਰਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਮੋੜਨਾ ਭੁੱਲਣ ਲਈ ਕੁਝ ਬਚਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।

ਗੱਲਬਾਤ, ਜੇ ਫਿਰ ਵੀ ਕਰਨੀ ਪਵੇ

ਜੇ ਪੈਟਰਨ ਜਾਰੀ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇਕੱਲਿਆਂ, ਬੰਦੇ ਦੀ ਥਾਂ ਪ੍ਰਬੰਧ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਕੁਝ ਵਾਕ ਜੋ ਗੱਲ ਨੂੰ ਨਿਰਪੱਖ ਰੱਖਦੇ ਹਨ:

• «ਕੀ ਅਸੀਂ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦਿਆਂ ਕਾਊਂਟਰ ‘ਤੇ ਹੀ ਵੰਡ ਲਿਆ ਕਰੀਏ? ਮੇਰਾ ਹਿਸਾਬ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀ ਭਰਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਇਹ ਜੋੜ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਪਵੇ।»
• «ਮੈਂ ਪੈਸੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵੱਧ ਸਾਵਧਾਨ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਗਰੁੱਪ ਲਈ ਅੱਗੇ ਭਰਨਾ ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਨਿਬੇੜਨਾ ਬੰਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਕੀ ਅਸੀਂ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਆਪਣਾ ਭਰ ਲਈਏ?»
• «ਟ੍ਰਿੱਪ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀ ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਕ ਸਾਂਝੀ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਨਿਬੇੜ ਲਈਏ? ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਨਾਲੋਂ ਸੌਖਾ ਹੈ।»
• «ਬਸ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਕਿਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੱਧ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਸਸਤੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਰਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਬਸ ਦੱਸ ਦਿਓ।»

ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ «ਤੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ»। ਇਹ ਗਰੁੱਪ ਦੇ ਚੱਲਣ ਦਾ ਢੰਗ ਬਦਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਫਿੱਟ ਹੋਣ ਦਾ ਸੌਖਾ ਰਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਿੱਧੀ ਮੰਗ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਲਈ ਦੋਸਤਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਰਮਿੰਦਗੀ ਪੈਸੇ ਕਿਵੇਂ ਮੰਗੀਏ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਹਨ।

ਕਦੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ

ਕਦੇ-ਕਦੇ ਸਹੀ ਜਵਾਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਦਿਓ। ਜੇ ਦੋਸਤ ਔਖੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੇ ਰਕਮਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਛੋਟੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਦੋਸਤੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਵੱਧ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹੋ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਤਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਲੈਣਾ ਮੂਰਖਤਾ ਨਹੀਂ, ਦਿਲ ਦੀ ਖੁੱਲ੍ਹ ਹੈ।

ਫ਼ਰਕ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਚੁਣਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਤੈਅ ਕਰੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨਾ ਭਰਨ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਸ਼ਾਇਦ ਕਦੇ-ਕਦਾਈਂ ਦਾ ਇੱਕ ਗੇੜ ਜਾਂ ਜਨਮਦਿਨ ਦਾ ਡਿਨਰ (ਜਨਮਦਿਨ ਦੇ ਡਿਨਰ ਦਾ ਬਿੱਲ ਕੌਣ ਭਰੇ ਦੇਖੋ), ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅੱਗੇ ਭਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰੋ। ਰੋਸ ਡਿਫ਼ਾਲਟ ਵਜੋਂ ਭਰਨ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਭਰਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।

Donget ਇੱਥੇ ਕਿੱਥੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ

Donget ਗਰੁੱਪ ਲਈ ਸਾਂਝਾ ਰਿਕਾਰਡ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਖਰਚਾ ਜੋੜੋ ਹੇਠ ਸੈਰ ਦਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਤਾ ਚੁਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਰੁੱਪ ਵਿੱਚ ਹਰ ਕੋਈ ਉਹੀ ਖਰਚੇ ਤੇ ਬਕਾਏ ਦੇਖਦਾ ਹੈ, ਸੋ ਅੰਕੜਾ ਕਦੇ ਇੱਕ ਬੰਦੇ ਦੀ ਗੱਲ ਬਨਾਮ ਦੂਜੇ ਦੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਜਿਸ ਦੋਸਤ ਨੇ ਹਾਲੇ ਐਪ ਇੰਸਟਾਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਹਿਸਾਬ ਪੂਰਾ ਕਰੋ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਟ੍ਰਾਂਸਫ਼ਰ ਸੁਝਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਿੱਤਾ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਦਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਯਾਦ ਦਹਾਨੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਭੁਗਤਾਨ WhatsApp ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਚੁਣੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਐਪ ਰਾਹੀਂ ਸਾਂਝਾ ਕਰਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਭੇਜਦੀ। ਐਪ ਪੈਸੇ ਨਹੀਂ ਭੇਜਦੀ ਤੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ; ਇਹ ਅੰਕੜੇ ਨੂੰ ਦਿੱਸਦਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।

ਅਕਸਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਸਵਾਲ

ਜਦੋਂ ਦੋਸਤ ਕਦੇ ਪੈਸੇ ਨਾ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਕੀ ਕਰੀਏ?

ਇਸ ਨੂੰ ਆਦਤ ਸਮਝੋ। ਖਰਚਾ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਵੰਡੋ, ਸਾਂਝੇ ਖਰਚੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਰਿਕਾਰਡ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ ਜੋ ਗਰੁੱਪ ਦੇਖ ਸਕੇ, ਟ੍ਰਿੱਪ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਯਮ ਤੈਅ ਕਰੋ ਅਤੇ ਪੈਸੇ ਅੱਗੇ ਭਰਨੇ ਬੰਦ ਕਰੋ। ਜੇ ਫਿਰ ਵੀ ਜਾਰੀ ਰਹੇ ਤਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਪ੍ਰਬੰਧ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰੋ, ਬੰਦੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ।

ਦੋਸਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਰਸ ਭੁੱਲ ਕਿਉਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?

ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਤੰਗ ਬਜਟ, ਬੇਤਰਤੀਬੀ, ਪੈਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਝਿਜਕ, ਜਾਂ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਭਰ ਦੇਣ ਦੀ ਆਦਤ। ਇੱਕੋ ਰੋਕਥਾਮ ਵਾਲੇ ਕਦਮ ਚਾਰਾਂ ਲਈ ਚੱਲਦੇ ਹਨ।

ਛੋਟੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੱਗੇ ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਛੇੜੀਏ?

ਗਰੁੱਪ ਦੇ ਵੰਡਣ ਦੇ ਢੰਗ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰੋ, ਬੰਦੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ। ਕਾਊਂਟਰ ‘ਤੇ ਭਰਨ ਜਾਂ ਇੱਕ ਸਾਂਝੀ ਸੂਚੀ ਵਰਗੀ ਖ਼ਾਸ ਤਬਦੀਲੀ ਸੁਝਾਓ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਹਿਸਾਬ ਛੱਡ ਦਿਓ।

ਕੀ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਛੋਟੀਆਂ ਰਕਮਾਂ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਰੱਖਣਾ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਹੈ?

ਨਹੀਂ। ₹300 ਦਾ ਟੈਕਸੀ ਹਿੱਸਾ ਤੇ ₹600 ਦਾ ਇੱਕ ਗੇੜ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ₹3,250 ਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ₹39,000 ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਂਝਾ ਰਿਕਾਰਡ ਅੰਕੜੇ ਨੂੰ ਨਿਰਪੱਖ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਦੋਸਤ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਰਕਮ ਵਾਪਸ ਨਾ ਕਰੇ ਤਾਂ?

ਉਹ ਇੱਕ ਕਰਜ਼ਾ ਹੈ। ਰਕਮ ਸਾਫ਼ ਕਰੋ, ਇੱਕ ਵਾਰ ਲਿਖ ਕੇ ਤਾਰੀਖ਼ ਨਾਲ ਮੰਗੋ, ਦੇਣਾ ਸੌਖਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿਓ, ਫਿਰ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰੋ।

ਕਦੋਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਸ ਮੰਨ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?

ਜਦੋਂ ਰਕਮਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਛੋਟੀਆਂ ਹੋਣ ਜੋ ਦੋਸਤੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਆਪ ਚੁਣ ਰਹੇ ਹੋ। ਤੈਅ ਕਰੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਭਰੋਗੇ, ਬਾਕੀ ਅੱਗੇ ਭਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰੋ।

ਸਾਰ

ਕਦੇ ਪੈਸੇ ਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਦੋਸਤ ਘੱਟ ਹੀ ਖ਼ਲਨਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਅਕਸਰ ਗਰੁੱਪ ਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਹੀ ਨਾ ਦੇਣਾ ਆਸਾਨ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਆਦਤਾਂ ਬਦਲੋ: ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਵੰਡੋ, ਇੱਕ ਦਿੱਸਦਾ ਰਿਕਾਰਡ ਰੱਖੋ, ਨਿਯਮ ਪਹਿਲਾਂ ਤੈਅ ਕਰੋ, ਤੇ ਅੱਗੇ ਭਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰੋ। ਲੋੜ ਪਵੇ ਤਾਂ ਇੱਕ ਵਾਰ, ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਤੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਤੈਅ ਕਰੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਭਰੋਗੇ।

Donget ਮੁਫ਼ਤ ਡਾਊਨਲੋਡ ਕਰੋ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗਰੁੱਪ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਖਰਚੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ ਜੋ ਹਰ ਕੋਈ ਦੇਖ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹਿਸਾਬ ਦਾ ਲੇਖਾ-ਜੋਖਾ ਨਾ ਰੱਖਣਾ ਪਵੇ।