Wanneer een van julle vir alles betaal: hoe om te herbalanseer

Dit is die outomatiese deel wat aan jou vreet.

Nie die R800 by die supermark nie. Die feit dat jou hand na jou sak toe gegaan het sonder dat een van julle opgekyk het. Dit gaan nou elf maande lank na jou sak toe, en êrens daarin het dit opgehou om ‘n gawe ding te wees wat jy doen en het dit die reëling geword — een wat niemand voorgestel het nie, waartoe niemand ingestem het nie, en wat niemand nou kan noem sonder dat dit soos ‘n beskuldiging klink nie.

Jy is nie geïrriteerd oor die geld nie. Jy is geïrriteerd dat dit besluit is sonder ‘n besluit.

Goeie nuus: dit is een van die meer regstelbare dinge in ‘n verhouding, mits jy korrek identifiseer watter van drie heeltemal verskillende probleme jy eintlik het. Die meeste advies misluk omdat dit aanvaar almal het dieselfde een.

Drie situasies wat van binne af identies voel

1. Daar is ‘n inkomstegaping. Een van julle verdien aansienlik meer. Om alles in die middel deur te verdeel lyk billik en is nie: dieselfde R16 000 vat ‘n baie verskillende hap uit twee baie verskillende salarisse. Hier doen die persoon wat meer betaal iets redeliks — dit gebeur net informeel, sonder om genoem te word, en dít is wat dit onstabiel laat voel.

2. Dit het afgedryf. Inkomstes is redelik vergelykbaar. Dit het net… gebeur. Jou kaart was op lêer vir die kruideniersware, jy het die reis bespreek omdat jy die een by ‘n skootrekenaar was, en elf maande later is daar ‘n patroon wat niemand gekies het nie. Dit is verreweg die algemeenste weergawe, en die minste ernstige — maar dit is die een wat stilweg die meeste wrewel skep, want daar is geen rede voor nie, wat dit laat voel of dit iets beteken.

3. Een persoon vermy dit. Konsekwent afwesig wanneer ‘n rekening opdaag. Vaag oor hul finansies. Betroubaar kort. Dit is nie ‘n begrotingsprobleem nie en geen app sal dit oplos nie.

Lees dié weer en kies eerlik. Om die oplossing vir een op ‘n ander toe te pas is presies hoe ‘n klein geldgesprek in ‘n groot een verander.

As dit ‘n inkomstegaping is: verdeel proporsioneel, nie gelyk nie

Die nuttigste idee in gedeelde finansies, en dit vat een minuut om te verduidelik.

In plaas daarvan om die gedeelde koste te halveer, dra elke persoon by in verhouding tot wat hulle verdien. Dieselfde persentasie van inkomste, nie dieselfde getal rand nie.

Sê een van julle vat R56 000 per maand huis toe en die ander R34 000. Gedeelde koste — huur, rekeninge, kos, die gesamentlike goed — kom op R32 000.

50/50 verdeel: R16 000 elk.

• Die hoër verdiener hou R40 000 van R56 000 — 71% van hul inkomste.
• Die laer verdiener hou R18 000 van R34 000 — 53% van hulle s’n.

Een van julle het twee keer soveel spaar geld as die ander, uit ‘n reëling wat as gelyk beskryf word.

Proporsioneel verdeel: gekombineerde inkomste is R90 000, so die dele is 62% en 38%.

• Hoër verdiener betaal R19 900. Hou R36 100 — 64% van hul inkomste.
• Laer verdiener betaal R12 100. Hou R21 900 — 64% van hul inkomste.

Identies. Nie identiese bedrae nie — identiese druk. Julle voel albei dieselfde oor die maand.

Dit is die hele argument, en dit is waarom proporsionele verdeling geneig is om hierdie gesprek permanent te beëindig eerder as om dit uit te stel. Dit verwyder ook die ding wat die informele weergawe bytend maak: die hoër verdiener betaal steeds meer, maar nou is dit ‘n reël eerder as ‘n guns, en gunste is die dinge wat onthou en getel word.

Werk julle eie syfers uit voor die gesprek. «Ek het die wiskunde gedoen en dit is 62/38» is baie makliker om te hoor as «Ek voel of ek vir alles betaal».

As dit afgedryf het: noem dit, moenie dit verhoor nie

Met vergelykbare inkomstes is die oplossing administratief — maar net as jy die drang weerstaan om eers die saak te bewys.

Die instink is om met bewyse aan te kom. Elf maande se kwitansies. ‘n Totaal. Moenie dit doen nie. Die oomblik as jy ‘n grootboek uithaal, is jou maat ‘n beskuldigde, en mense verdedig hulself eerder as om met jou saam te stem.

Wat werk is korter en verveliger:

«Ek het opgemerk dat my kaart die een is wat vir omtrent alles uitkom, en ek dink nie een van ons het dit eintlik besluit nie. Kan ons iets opstel sodat dit nie op een van ons is nie?»

Drie dinge wat dit laat land: dit beskryf ‘n patroon eerder as ‘n fout, dit verwyder blaam uitdruklik van julle albei, en dit eindig met ‘n versoek in plaas van ‘n uitspraak. Niemand hoef iets te erken om ja daarop te sê nie.

Stel dan die meganisme dieselfde aand op, terwyl die goeie gesindheid vars is. ‘n Gesprek wat nie ‘n stelsel oplewer nie, is ‘n gesprek wat julle in Maart weer gaan voer.

Die meganisme: drie potte

Die struktuur wat vir die meeste paartjies werk, van baie eenvoudige finansies tot baie verstrengelde:

Joune. Myne. Ons s’n.

Ons s’n dek wat julle werklik deel — huur, rekeninge, kos, die bank, die vakansie. Befonds óf gelyk óf proporsioneel, afhangend van watter van die situasies hierbo julle in is.

Joune en myne is die res: klere, geskenke, stokperdjies, die dinge wat jy sou koop ongeag by wie jy woon. Geen sigbaarheid nodig nie, geen regverdiging nie, geen bespreking nie.

Die rede waarom dit werk is nie die boekhouding nie. Dit is dat dit ‘n duidelike grens skep om wat ter bespreking is. Sonder een is elke aankoop potensieel ‘n gedeelde bekommernis, en dit is uitputtend vir albei mense — die een wat gevra word en die een wat voel hulle moet vra.

Prakties:

1. Lys die gedeelde koste. Sit een keer met ‘n bankstaat en wees eerlik oor die ongemaklike middelgevalle: is die stroomintekening gedeel? Die motor? Die kat? Daar is geen regte antwoord nie, net ‘n besluite een.
2. Kies gelyk of proporsioneel. Gebruik die berekening hierbo.
3. Teken gedeelde besteding aan soos dit gebeur. Nie uit die geheue aan maandeinde nie. Julle albei behoort dieselfde saldo te kan sien sonder om mekaar te vra.
4. Vereffen op ‘n vaste dag. Betaaldag werk. Die datum is wat die vra verwyder.

Stap vier is die een wat mense oorslaan en die een wat die werk doen. Wanneer daar ‘n geskeduleerde vereffening is, hoef niemand dit ooit op te bring nie — en om dit te moet opbring is die hele probleem wat julle probeer oplos.

Moenie dit uit die geheue doen nie

‘n Nota oor die meganisme self, want dit is waar goeie bedoelings gewoonlik sterf.

Geheue is nie neutraal nie. Almal onthou wat hulle betaal het baie lewendiger as wat vir hulle betaal is — dit is ‘n goed gedokumenteerde vooroordeel, nie ‘n karakterfout nie, en dit geld gelyktydig vir julle albei. Twee mense kan elk opreg glo hulle dra meer by, en albei opreg wees.

Daarom moet die oplossing iets wees waarna julle albei kan kyk. Nie ‘n sigblad wat een van julle onderhou nie — dit verskuif net die wanbalans na administrasie. Iets gedeelds, waar ‘n uitgawe in ‘n paar sekondes aangeteken word en julle albei dieselfde getal sien.

Sodra dit bestaan, verdwyn die onderwerp meestal uit julle verhouding, wat die werklike doel is. Niemand wil ‘n goeie stelsel hê om oor geld te praat nie. Hulle wil ophou daaroor praat.

Wat geld nie meet nie

Werd om te sê, want ‘n proporsionele verdeling kan dit stilweg verduister.

Sommige bydraes verskyn nooit op ‘n bankstaat nie. Die persoon wat volg wanneer die versekering hernu, albei families se verjaarsdae onthou, agterkom die melk is op, die geestelike kaart van die huishouding hou — dit is werklike arbeid, dit vat werklike tyd, en dit is baie ongelyk verdeel in die meeste paartjies.

As een van julle minder geld en meer daarvan bydra, is die rekeninge nie die hele prentjie nie en die verdeling behoort nie voor te gee dat hulle is nie. Net so, as een van julle meer van albei doen, is die geldgesprek nie die een wat julle nodig het nie.

Werd om uitdruklik te noem terwyl julle dit opstel, aangesien dit nou baie makliker is om te sê as tydens ‘n argument oor kruideniersware.

As dit vermyding is

Kortliks, want dit verdien eerlikheid eerder as ‘n omweg.

As een persoon konsekwent nie wil deelneem nie — vaag oor inkomste, afwesig wanneer rekeninge opdaag, verdedigend wanneer dit ter sprake kom — is die wanbalans nie die probleem nie. Dit is die simptoom. Beter volging sal dit meer sigbaar maak, nie beter nie, en daar is ‘n werklike risiko dat ‘n gedeelde app nog ‘n ding word om deur bespied te voel.

Dit is ‘n gesprek, en soms ‘n gesprek met iemand buite die verhouding. Dit is nie ‘n kenmerkversoek nie.

Waar Donget inpas

Vir situasies een en twee is die meganiese deel werklik maklik, en Donget is gratis:

• ‘n Groep vir julle twee, met net gedeelde koste daarin — joune en myne bly privaat.
• Verdeel volgens persentasie — stel 62/38 een keer en elke gedeelde uitgawe verdeel outomaties so, sonder maandelikse herberekening.
• Gratis kwitansieskandering, sodat om die weeklikse inkopies aan te teken een foto is eerder as ‘n gedoente wat een van julle sal oorslaan.
• Julle albei sien dieselfde saldo’s intyds. Geen grootboek, geen geheue, geen «maar ek het gedink ek het dit betaal» nie.
• Vereffen op julle vaste dag, in die minste betalings.

Daar is meer op die paartjie-gebruiksgevalbladsy, en uitgawe-verdeling vir paartjies dek die opstelling in besonderhede.

Die punt

Nie om gelyk te kom nie. Twee mense wat mekaar liefhet behoort nie te probeer om ‘n saldo van nul te bereik nie.

Die punt is dat nie een van julle ‘n private telling behoort te hou nie — want ‘n private telling is wat op die oomblik werklik gebeur, in die weergawe waar dit outomaties is en niemand iets gesê het nie. Daardie telling doen ver meer skade as wat R800 by ‘n supermark ooit kon.

Maak dit sigbaar, stem die reël een keer ooreen, en laat dit ophou om iets te wees waaraan een van julle by die betaalpunt dink.

Gereelde vrae

Hoe moet paartjies uitgawes verdeel wanneer een persoon meer verdien?

Proporsionele verdeling voel gewoonlik die billikste: elke maat dra dieselfde deel van hul inkomste by eerder as dieselfde bedrag, so die hoër verdiener betaal meer maar nie een word gespan nie. Vyftig-vyftig voel net billik wanneer inkomstes naby mekaar is.

Is dit normaal dat een maat vir alles betaal?

Dit is uiters algemeen, en dit begin gewoonlik per ongeluk eerder as by ooreenkoms. Die probleem is nie die geld self nie — dit is dat ‘n onuitgesproke reëling stilweg wrewel opbou.

Hoe verdeel julle uitgawes billik in ‘n verhouding?

Besluit die metode hardop — proporsioneel volgens inkomste, volgens kategorie, of vyftig-vyftig — volg gedeelde koste op een plek in plaas van uit die geheue, en vereffen gereeld sodat niemand die ander stilweg subsidieer nie.

Wat is die billikste manier om rekeninge as ‘n paartjie te verdeel?

Daar is nie een enkele antwoord nie, maar die billikste verdeling is die een waartoe julle albei ingestem het en wat julle kan sien. Proporsioneel volgens inkomste, of volgens kategorie, werk albei wanneer hulle uitgespreek en gevolg word.

Hoe kan ‘n app paartjies help wat ongelyk verdeel?

‘n App teken aan wie wat betaal het, sodat die saldo ‘n feit op ‘n skerm is eerder as ‘n herinnering om oor te stry. Donget laat julle proporsioneel of volgens presiese bedrae verdeel en met een tik vereffen — gratis, sonder advertensies.

Laai Donget gratis af en stel julle gedeelde groep in omtrent ‘n minuut op.