Пас аз сафари гурӯҳӣ чӣ тавр ҳисоб кунем, ки кӣ ба кӣ қарздор аст (қадам ба қадам)

Сафар тамом шуд. Ҳама ба хона баргаштанд, аксҳо дар чат ҳастанд, ва саволе ҳам, ки касе намехоҳад дастӣ ҷавоб диҳад: пас кӣ ба кӣ қарздор аст? Мадина барои хона пардохт кард, Тимур барои мошин, Лола барои як хӯроки шом, ва Рустам он хӯрокро нагирифт, аммо маҳсулот харид. Дар сар ҷамъ кардани ин ҳама дар як дақиқа хато мешавад.

Усуле ҳаст, ки ҳамеша кор мекунад, танҳо тарҳро талаб мекунад ва ҳар кӣ ҳисоб кунад, ҳамон ҷавобро медиҳад. Барои ҳисоб кардани қарзҳо, ҷамъи он чи ҳар кас пардохт кард ва ҷамъи ҳиссаи ҳар касро бинависед ва тафовутро гиред: ба ҳар кас як тавозуни софӣ мебарояд. Тавозунҳо ҳамеша ба сифр мерасанд. Сипас касе ки аз ҳама бештар қарздор аст, ба касе ки аз ҳама бештар талабгор аст, медиҳад, ва то сифр шудани ҳама такрор мекунед.

Хароҷоти муштаракро чӣ тавр ҳисоб кунем: аз як рӯйхат оғоз кунед

Барои ҳар хароҷоти муштарак чор далел лозим аст: он чӣ буд, кӣ пардохт кард, чанд, ва кӣ ҳиссадор буд. Сутуни охирин он аст, ки мардум фаромӯш мекунанд. Хӯроки шоме, ки як дӯст нагирифт, байни панҷ нафар тақсим намешавад, ва сайри заврақие, ки танҳо се нафар рафтанд, байни тамоми гурӯҳ тақсим намешавад.

Ҳамаро дар як ҷо нависед: дафтарча, ҷадвал ё барнома. Агар хароҷот бо асъорҳои гуногун буд, аввал ҳар якро ба як асъор, бо қурбе ки дар вақти пардохт амал мекард, табдил диҳед; тақсими ҳисобҳо байни асъорҳо шарҳ медиҳад, ки чаро.

Қадами 1 — ҳиссаи ҳар касро муайян кунед

Барои ҳар хароҷот маблағро байни онҳое тақсим кунед, ки дар он ҳиссадор буданд. Аксари хароҷоти сафар байни ҳамон одамон баробар тақсим мешаванд, аммо ҳамин усул барои ҳар тақсим кор мекунад: маблағҳои дақиқ, фоизҳо ё саҳмҳо, чунон ки 5 роҳи тақсими хароҷот тавсиф мекунад. Муҳим он аст, ки ҳиссаҳои ҳар хароҷот ба маблағи он баробар шаванд.

Сипас барои ҳар шахс ҳиссаҳояшро дар тамоми сафар ҷамъ кунед. Ин он аст, ки сафар ба ӯ чанд арзид.

Қадами 2 — тавозуни софӣ = пардохтшуда − ҳисса

Барои ҳар шахс ҷамъи ҳар чизеро, ки барои гурӯҳ пардохт кард, ҳисоб кунед ва ҷамъи ҳиссаашро кам кунед:

тавозуни софӣ = ҷамъи пардохтшуда − ҷамъи ҳисса

Рақами мусбат маънои онро дорад, ки гурӯҳ ба ӯ қарздор аст. Рақами манфӣ маънои онро дорад, ки ӯ ба гурӯҳ қарздор аст. Сифр маънои онро дорад, ки ӯ аллакай баробар аст.

Ҳоло кори худро санҷед: тавозунҳо бояд дақиқан ба сифр ҷамъ шаванд. Ҳар сомонии аз ҷониби касе пардохтшуда ҳиссаи касест, бинобар ин ҷамъи пардохтшуда ва ҷамъи ҳамаи ҳиссаҳо як рақаманд. Агар ҷамъ сифр набошад, хароҷот ё ҳисса хато аст, ва то ислоҳ нашуда, ҳисобу китоб нагиред.

Қадами 3 — қарздори калонро бо талабгори калон ҷуфт кунед

Ин худи ҳисоби «кӣ ба кӣ қарздор» аст ва қисмест, ки хароҷоти гурӯҳро воқеан мебандад:

1. Касеро, ки тавозуни манфии бузургтарин дорад, ва касеро, ки тавозуни мусбати бузургтарин дорад, гиред.
2. Қарздор ба талабгор камтар аз ду маблағро медиҳад. Ақаллан яке аз онҳо ҳоло ба сифр расид.
3. Бо онҳое, ки мемонанд, такрор кунед, то ҳар тавозун сифр шавад.

Ҳар интиқол ақаллан як нафарро ба сифр мерасонад, бинобар ин гурӯҳи n нафар ҳадди аксар n − 1 интиқол мехоҳад. Чаро ин кор мекунад ва чаро шояд пул аз касе ба шумо ояд, ки ҳеҷ гоҳ барои шумо пардохт накардааст, дар соддакунии қарзҳо чӣ тавр кор мекунад шарҳ дода шудааст. Ин ҷо қисми амалӣ аст.

Мисоли ҳалшуда: пас аз сафар ба Хуҷанд кӣ ба кӣ қарздор аст

Мадина, Тимур, Лола, Рустам ва Сафина охири ҳафтаи дарозро дар Хуҷанд мегузаронанд. Сафина як рӯз дер мерасад ва аз сафари мошинӣ ба Истаравшан мемонад, Рустам аз хӯроки шоми тарабхона даст мекашад, ва танҳо Мадина, Лола ва Сафина ба сайри заврақӣ мераванд.

Қадами 1 ва 2 якҷоя. Ҳиссаи Мадина 1 200 + 640 + 520 + 240 + 440 + 120 = 3 160 сомонӣ. Ҳиссаи Рустам 1 200 + 640 + 240 + 120 = 2 200 сомонӣ, зеро ӯ хӯроки шом ва сайри заврақиро надошт. Ҳамин ҳисобҳо барои ҳама чунин мешаванд:

Санҷиш: 2 840 + 440 − 1 080 − 1 000 − 1 200 = 0. Мадина ва Тимур дар ҷамъ 3 280 сомонӣ талабгоранд, ва Лола, Рустам ва Сафина дақиқан 3 280 сомонӣ қарздоранд.

Қадами 3. Сафина аз ҳама бештар қарздор аст (−1 200 сомонӣ) ва Мадина аз ҳама бештар талабгор (+2 840 сомонӣ): Сафина ба Мадина 1 200 сомонӣ медиҳад, ва Мадина ҳанӯз 1 640 сомонӣ талабгор аст. Баъд Лола (−1 080 сомонӣ) ба Мадина 1 080 сомонӣ медиҳад; Мадина ҳанӯз 560 сомонӣ талабгор аст. Навбати Рустам (−1 000 сомонӣ) аст, ва Мадина ҳанӯз талабгори калонтарин аст: Рустам ба Мадина 560 сомонӣ медиҳад, ва Рустам −440 сомонӣ мемонад. Акнун Тимур ягона касест, ки ҳанӯз талабгор аст: Рустам ба Тимур 440 сомонӣ медиҳад.

Чор интиқол, ва ҳама дар сифр. Агар ҳамин сафарро ҳамчун қарзҳои ҷудогона бинависем, аз ҳар ҳиссадори хароҷот ба пардохткунандаи он, ин бист қарзи хурд аст, ё даҳто, агар ҳар ду дӯст ҳисоби худро бо ҳамдигар баробар кунанд.

Вақте усули оддӣ аз лозим бештар интиқол медиҳад

Ҷуфт кардани калон бо калон зуд аст ва ҳеҷ гоҳ аз n − 1 интиқол зиёд намехоҳад, аммо метавонад роҳи кӯтоҳтарро аз даст диҳад. Панҷ дӯстро гиред, ки тавозунҳояшон: Ҷамшед +800 сомонӣ, Қодир +600 сомонӣ, Фарҳод −400 сомонӣ, Мариям −400 сомонӣ ва Нодир −600 сомонӣ.

Калон бо калон чор интиқол медиҳад: Нодир ба Ҷамшед 600 сомонӣ медиҳад, Фарҳод ба Қодир 400 сомонӣ медиҳад, сипас Мариям бояд ба Қодир 200 сомонӣ ва ба Ҷамшед 200 сомонӣ диҳад. Аммо Нодир дақиқан ҳамон қадар қарздор аст, ки Қодир талабгор аст. Аввал онҳоро ҷуфт кунед, ва боқӣ осон аст: Нодир ба Қодир 600 сомонӣ, Фарҳод ба Ҷамшед 400 сомонӣ, Мариям ба Ҷамшед 400 сомонӣ медиҳад. Се интиқол.

Пас пеш аз қадами 3 мувофиқатҳои дақиқро ҷустуҷӯ кунед: қарздоре, ки дақиқан ҳамон қадар қарздор аст, ки талабгоре талабгор аст, ва аввал он ҷуфтҳоро баста кунед. Дар гурӯҳи дӯстон ҳамин як санҷиш одатан шуморо ба камтарин интиқол мерасонад.

Хатогиҳое, ки ҳисобро вайрон мекунанд

• Пардохткунандаро аз хароҷоти худаш берун гузоштан. Мадина барои хона пардохт кард, аммо худаш ҳам дар он хоб кард; ҳиссаи 1 200 сомонии ӯ ҳисоб мешавад.
• Ҳамаро байни ҳама тақсим кардан. Касе ки хӯроки шомро нагирифт, бояд ҳиссаи сифр дошта бошад, на як панҷум.
• Баргардонидани қарзро ҳамчун хароҷоти нав сабт кардан. Интиқол байни ду дӯст танҳо он ду тавозунро тағйир медиҳад; ин хароҷоти муштараки гурӯҳ нест.
• Ҳисобу китоб бо ҷамъе, ки ба сифр намерасад. Аввал рӯйхатро ислоҳ кунед.

Вақте интиқолҳо дар даст ҳастанд, фиристодани онҳо қисми осон аст; пурсидани пулро ҳисобу китоб бе нохушӣ шарҳ медиҳад.

Donget дар куҷо ҷой мегирад

Donget ин се қадамро ҳар дафъае, ки касе хароҷот илова мекунад, иҷро мекунад. Ҳар кӣ пардохт мекунад, Пардохт аз ҷониби-ро мемонад ва интихоб мекунад, ки кӣ ҳиссадор аст, бо Баробар, Маблағ, Дарсад ё Зарбкунанда, пас касе ки хӯроки шомро нагирифт, оддӣ аз он берун мемонад. Ҷадвали Тавозунҳо тавозуни софи ҳар аъзоро нишон медиҳад, аллакай ба сифр ҷамъшуда. Хароҷот метавонад бо ҳар асъор бошад ва бо қурби дар ҳар хароҷот захирашуда ба асъори гурӯҳ табдил меёбад.

Дар охир Ҳисобу китоб кардан камтарин интиқолҳоро пешниҳод мекунад ва қарзҳоро ҷамъ мекунад, пас шояд ба касе пардозед, ки барои шумо пардохт накардааст, ва Пардохт шуд ҳар якро ҳангоми рух додан сабт мекунад. Барнома пул намефиристад; як рӯйхатро нигоҳ медорад, ки ҳама санҷида метавонанд, ва пайгирии он ки кӣ ба шумо қарздор аст ҳамин аст. Агар ҳанӯз барномаро интихоб карда истодаед, барномаҳои хароҷоти сафар: муқоиса вариантҳоро пешниҳод мекунад.

Саволҳои зуд-зуд додашаванда

Пас аз сафар чӣ тавр ҳисоб кунем, ки кӣ ба кӣ қарздор аст?

Ҳар хароҷотро бо номи пардохткунанда ва ҳиссадорон навишта гиред. Барои ҳар шахс ҷамъи ҳиссаашро аз он чи пардохт кард кам кунед, то тавозуни софӣ ба даст ояд. Сипас касе ки аз ҳама бештар қарздор аст, ба касе ки аз ҳама бештар талабгор аст, медиҳад, то ҳама ба сифр расанд.

Агар ҳама дар ҳамаи хароҷот ширкат накарда бошанд, чӣ тавр тақсим кунем?

Ҳар хароҷотро танҳо байни онҳое тақсим кунед, ки дар он ширкат доштанд. Дӯсте, ки аз хӯроки шом ғоиб буд, ҳиссаи сифр дорад; тавозуни софи ӯ ҳамоно он чи пардохт кард минус ҳиссаҳои воқеӣ аст.

Чаро тавозунҳо ҳамеша ба сифр мерасанд?

Ҳар сомонии аз ҷониби касе пардохтшуда ҳиссаи касест, пас ҷамъи пардохтшуда ба ҷамъи ҳиссаҳо баробар аст. Агар тавозунҳо ба сифр намерасанд, хароҷот нодуруст ворид шудааст ё ҳисса намерасад.

Барои ҳисобу китоби гурӯҳ чанд интиқол лозим аст?

Ҳадди аксар як адад камтар аз шумораи одамоне, ки тавозунашон сифр нест. Панҷ дӯст ҳеҷ гоҳ аз чор интиқол зиёд намехоҳанд, ва аксар вақт камтар.

Оё ман бояд ба касе, ки воқеан барои ман пардохт кард, баргардонам?

Не. Танҳо тавозуни софи шумо муҳим аст, бинобар ин шояд ба касе пардозед, ки ҳеҷ гоҳ барои шумо пардохт накардааст. Дар ҳарду ҳолат шумо дақиқан ҳамон қадар пеш ё қафо мемонед.

Агар бо асъорҳои гуногун пардохт карда бошем, чӣ?

Аввал ҳар хароҷотро ба як асъор, бо қурбе ки дар вақти пардохт амал мекард, табдил диҳед, сипас ҳамин се қадамро иҷро кунед.

Хулосаи асосӣ

Ҳисоб кардани он ки кӣ ба кӣ қарздор аст, се қадам аст: ҳиссаҳо, тавозунҳои софӣ, сипас қарздори калонтарин ба талабгори калонтарин. Пеш аз пардохт санҷед, ки тавозунҳо ба сифр мерасанд, аввал мувофиқатҳои дақиқро ҷустуҷӯ кунед, ва гурӯҳи панҷнафара бо чор интиқол ё камтар ҳисобро мебандад.

Donget-ро ройгон боргирӣ кунед ва ҳанӯз ҳангоми сафар тавозунҳоро дар як рӯйхат бубинед.